Ναι φίλε @the-people. ''Εφευρέσεις'' και τα δύο.

Ο Γιάννης Μιχαηλίδης στο SPORT24: "Θέλεις να φέρεις Χ για να μου κόψεις τη χαρά, όμως δεν μπορείς να μου την κόψεις, τι να κάνουμε;"

"Τον μπαμπά μου τον έχασα σε ηλικία 53 χρόνων. Δεν είχε αρρωστήσει ποτέ στη ζωή του.

Ήταν στην εντατική σε κώμα στην αρχή, ωστόσο αργότερα επανήλθε. Πήραμε κι εμείς κάποιες ελπίδες.

Ο γιατρός μάς έλεγε ότι ήταν δύσκολα κι έτσι αποδείχθηκε. Μάλιστα, τον τελευταίο καιρό τα είχε παρατήσει.

Προσπάθησα να μην επηρεαστώ. Να παραμείνω όπως είμαι πάντα επαγγελματίας, αλλά ήταν δύσκολο. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που βιώνω κάτι τέτοιο.

Δεν είχα μέχρι τώρα χάσει κανένα δικό μου άνθρωπο, ούτε παππούδες, ούτε τίποτα. Ήταν για μένα πρωτόγνωρο και δύσκολο να το διαχειριστώ.

Να είμαι συγκεντρωμένος στην προπόνηση. Σίγουρα μέσα στην ημέρα τα κατάφερνα, αλλά τα βράδια ήταν δύσκολα. Δεν μπορείς να κοιμηθείς. Ξαπλώνεις και σου έρχονται αναμνήσεις και πολλά.

Πιστεύω ότι το διαχειρίστηκα σωστά και το αντιλήφθηκαν όλοι και μέσα στην ομάδα που με βοήθησαν πολύ.

Μίλησα και με τον πρόεδρο από την πρώτη ημέρα που ο μπαμπάς μου μπήκε στο νοσοκομείο.

Να με βοηθήσει σε ό,τι χρειάζομαι, να έχουμε ενημέρωση για ό,τι συμβαίνει. Από μένα ένα πολύ μεγάλο respect και τον ευχαριστώ και δημόσια.

Έχουμε μιλήσει πολλές φορές και τον έχω ευχαριστήσει προσωπικά. Μιλήσαμε και το Σάββατο πριν από το παιχνίδι.

Yποσχέθηκα και στον πρόεδρο ότι θα το πάρουμε το πρωτάθλημα. Όσο ήταν σημαντικό για μας να το κατακτήσουμε, άλλο τόσο σημαντικό ήταν και για τον πρόεδρο και ίσως και παραπάνω.

Ώρες, ώρες κι όταν συμβαίνουν κάποια πράγματα νιώθω ότι έχω τον μπαμπά μου ακόμη δίπλα μου. Όπως το γκολ στον αγώνα με τη Λαμία, στο πρώτο μου παιχνίδι μετά από όλο αυτό.

Ή η κάρτα στον Κουλιεράκη που άξιζε με τα χίλια να είναι αυτός που θα παίξει στο παιχνίδι με τον Άρη, γιατί έκανε μια τρομερή χρονιά.

Και παίρνει κάρτα στο 90' και το χάνει και λες ότι αυτό κάτι είναι, είναι σημάδι από το Θεό.

Αυτό μου είπε κι ο πρόεδρος. Μου είπε ότι είχε μιλήσει ο ίδιος με όλους τους παίκτες που ήταν στο όριο των καρτών και τους είχε ζητήσει να είναι προσεκτικοί γιατί όλα τα παιχνίδια είναι σημαντικά.

Και η μοίρα τα έφερε έτσι να πάρουμε το πρωτάθλημα σε αυτό το παιχνίδι.

Μας έλεγε και μετά το παιχνίδι, στο γεύμα, ότι ο ΠΑΟΚ είναι οικογένεια κι αυτό ισχύει και το συζητώ και με τους φίλους μου.

Πέρα από το γεγονός ότι έχουμε ένα πολύ καλό ρόστερ, με ποδοσφαιριστές που έχουν υψηλή ποιότητα με παραστάσεις και προσωπικότητα.

Όχι μόνο ο Αντρέ, ο Τάισον, αλλά και πολλά άλλα παιδιά. Το κλίμα όμως, που υπάρχει στην ομάδα είναι καθαρά οικογενειακό.

Μπορεί να είναι δύσκολο για τους έξω να το αντιληφθούν, αλλά ισχύει και στις προπονήσεις και στη συναναστροφή που είχαμε εκτός γηπέδου.

Το γέλιο, οι χαρές κι οι λύπες που περάσαμε μαζί. Είμαι χρόνια στον ΠΑΟΚ, έχουν περάσει πολλά γκρουπ ποδοσφαιριστών.

Φέτος, όπως και στην χρονιά του νταμπλ, το κλίμα στην ομάδα ήταν εξαιρετικό. Κι αυτό δεν το χάσαμε από πουθενά.

Το λέω και ανατριχιάζω. Ήταν τέτοια ημέρα που δεν γινότανε να το χάσω. Ακόμη και 3-0 να χάναμε στο ημίχρονο έπρεπε να το κερδίσουμε 4-3.

Να το χάσουμε δεν γινόταν με τίποτα... Δεν ξέρω πώς, αλλά έπρεπε να το πάρω.

Πάμε να παίξουμε το παιχνίδι στη Λαμία. Θεωρητικά μπορεί να έχεις στο μυαλό σου ότι είναι εύκολο, αλλά αν το χάσεις, έχεις χαθεί.

Γιατί έτσι όπως κυλούν τα πράγματα και σε αυτή την πολύ κρίσιμη καμπή του πρωταθλήματος αν κάνεις την στραβή χάνεσαι.

Και εμείς την κάναμε την στραβή. Σίγουρα υπήρχε μεγάλη απογοήτευση.

Δεν ήμασταν καλοί στο παιχνίδι και δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε ότι δεν εμφανιστήκαμε όπως έπρεπε και χάσαμε τόσο σημαντικούς πόντους.

Την επόμενη ημέρα μιλώντας και με τον προπονητή συνειδητοποιήσαμε κι όλοι μαζί και πιστεύω κι ο καθένας προσωπικά ότι έχουμε δυο δρόμους.

Ή θα πάρουμε τον εύκολο και θα τα παρατήσουμε ή θα πάρουμε τον δύσκολο.

Αποφασίσαμε και υποσχεθήκαμε ένας προς έναν να πάρουμε τον δύσκολο δρόμο.

Όλη η χρονιά ήταν ένας δύσκολος δρόμος που περάσαμε. Τα παιχνίδια ήταν πάρα πολλά και φτάσαμε τελικά εκεί που έπρεπε.

Κι έρχεται το παιχνίδι με την ΑΕΚ. Η αλήθεια είναι ότι όταν δέχεσαι γκολ και μένεις πίσω στο σκορ στο 75' και βλέπεις ότι μένεις 10 βαθμούς πίσω σού κόβονται τα πόδια.

Είμαστε και πολύ καλοί στο παιχνίδι και λες δεν γίνεται να δέχεσαι γκολ. Αυτό όμως, που μέτρησε ήταν ο χαρακτήρας που έχτισε αυτή η ομάδα και βγήκε από το 2-1 και μετά. Έβλεπες ότι κάναμε τα πάντα να το γυρίσουμε.

Κι έχω φύγει με σπριντ από τον πάγκο για να το πανηγυρίσω με τόση ταχύτητα που οι φίλοι μου με πείραζαν: "Τέτοιο σπριντ σε αγώνα δεν έχεις κάνει" μου λέγανε.

Τι να κάνω; Σαν να πήρα τέσσερα πρωταθλήματα ήταν εκείνο το γκολ.

Αυτό το παιχνίδι με την ΑΕΚ ήταν σαν μια μικρογραφία όλου του πρωταθλήματος για εμάς, όπως ήταν και το τελευταίο παιχνίδι με τον Άρη.

Και ξεκινά το παιχνίδι με τον Άρη και στα 18 δευτερόλεπτα δέχομαι κίτρινη κάρτα. Η αλήθεια είναι ότι είμαστε όλοι πολύ καλά.

Έχω μπει στο παιχνίδι χωρίς πίεση- συνήθως δεν πιέζομαι, ούτε έχω άγχος.

Βέβαια είναι για μένα ένας ιδιαίτερος αγώνας και με την κατάσταση που επικρατεί μέσα μου, αλλά είμαι πολύ καλά στο μυαλό, πνευματικά.

Και γίνεται αυτή η φάση στα πρώτα δευτερόλεπτα που δεν πιστεύω ότι μου έβγαλε κάρτα. Κατ' αρχάς δεν έχω δει ότι μου έβγαλε κάρτα.

Γύρισα στον πάγκο και τους ρώτησα και δεν το πίστευα . Γιατί εγώ πατάω την μπάλα κι εγώ δέχομαι χτύπημα – και μέχρι σήμερα ακόμη κουτσαίνω.

Και λέω στον διαιτητή: "Τι έχεις δώσει ρε αδερφέ; Είναι δυνατόν να το έχεις δώσει αυτό;". Αυτός εκεί:

"I know", αλλά μέχρι το 90' τι θα κάνουμε εμείς; Δεν θα μπορώ να μαρκάρω κανέναν. Κάρτα στο 1'; Στα υπόλοιπα 89' εγώ πώς θα παίξω μπάλα;

Για να καταλάβεις ότι είναι λάθος η απόφασή του, λίγο αργότερα γίνεται μια φάση έξω από τη δική μας περιοχή. Πηγαίνω εγώ με το σώμα και μπορεί να δώσει φάουλ.

Όμως δεν δίνει τίποτα, το αφήνει, γιατί ξέρει ότι έκανε λάθος στην αρχή. Εγώ είμαι μέσα μου σίγουρος ότι θα δώσει φάουλ, όμως αυτός το αφήνει.

Κι η δεύτερη είναι τραβηγμένη. Μπορεί να πηγαίνω λίγο δυνατά, αλλά σταματάω κι η μπάλα πάει πίσω, ούτε αντεπίθεση κόβω ούτε τίποτα.

Είναι θέμα αν θέλει να δώσει την κάρτα και τη δίνει. Στην κρίση του ήταν.

Μέχρι να φτάσω στα αποδυτήρια έχουνε περάσει από το μυαλό μου χιλιάδες πράγματα. Λέω από μέσα μου: "Όχι ρε φίλε. 2-1 είναι κι απομένουν 15 λεπτά".

Σκέφτομαι τι μπορώ να κάνω. Αν μπορούσα να σκάψω το γήπεδο να ξεριζώσω από κάτω το χορτάρι θα το έκανα. Έρχονται και με ορμάνε κάποιοι και γίνεται χαμός.

Αυτό με έκανε να αντιδράσω, γιατί συνήθως δεν αντιδρώ και δεν δίνω δικαιώματα. Κι αντέδρασα.

Γιατί εμείς παίζουμε τη ζωή μας σε αυτό το παιχνίδι κι οι άλλοι δεν παίζουν για τίποτα.

Μπορεί να μου πεις ότι κι ο ΠΑΟΚ το ίδιο θα έκανε. Όμως εμείς δεν υπήρχε παιχνίδι στη χρονιά που να πάμε χαλαροί.

Μπορεί να χάσουμε ή να φέρουμε ισοπαλία, αλλά είτε με τον πρώτο παίζαμε είτε με τον τελευταίο παίζαμε, δίναμε πάντα το 100%, ούτε λιγότερο, ούτε περισσότερο.

Βλέπεις την αντίδραση στη φάση του Ανσαριφάρντ που χάνει την κεφαλιά. Όλος ο πάγκος του Άρη είναι κάτω, στα γόνατα. Τι θέλεις λοιπόν;

Από την ημέρα που κερδίσαμε τον Παναθηναϊκό μέχρι και το παιχνίδι με τον Άρη οι ημέρες δεν περνούσαν.

Σε καμία περίπτωση δεν ήταν όπως στο προηγούμενο πρωτάθλημα που πήρε ο ΠΑΟΚ, όταν είχε να αντιμετωπίσει τον Λεβαδειακό στην Τούμπα.

Ένα παιχνίδι που λες ότι και στο 70% να είμαι θα το πάρω, ότι η Τούμπα θα μου το δώσει.

Παίζαμε εκτός έδρας ένα τέτοιο ματς, που αν δεν το κερδίζαμε δεν θα παίρναμε το πρωτάθλημα. Όπως όλη την χρονιά κρατήσαμε χαμηλά το κεφάλι.

Παίζουμε το παιχνίδι την Τετάρτη με τον Παναθηναϊκό και ξέρουμε ότι με νίκη στο Χαριλάου παίρνουμε το πρωτάθλημα.

Τα λεπτά περνούσαν σαν ημέρες. Σάββατο στο ξενοδοχείο δεν μπορούσε να κοιμηθεί κανείς, από την αδημονία να έρθει η ώρα.

Λέγαμε καλύτερα να παίζαμε την επομένη.

Από την ομάδα και τον προπονητή δεν μπήκε επιπλέον πίεση. Αλλά αυτό είναι κάτι που ο καθένας το διαχειρίζεται διαφορετικά κι όπως μπορεί προσωπικά.

Πιστεύω όμως, ότι το πιο σημαντικό ήταν ότι το πρωτάθλημα κρινόταν στα χέρια μας, από εμάς.

Κάποια στιγμή αυτό δεν συνέβαινε, περιμέναμε στραβοπάτημα της ΑΕΚ στο Καραϊσκάκης για να κριθεί από εμάς.

Κι όταν έγινε πήγαμε στο "όλα για όλα". Δεν μπορείς να πεις ότι την Κυριακή έγινε κανένα σπουδαίο παιχνίδι. Δεν μπορείς να πεις ότι είδες θέαμα, μπάλα.

Είδες από εδώ κι από εκεί ποιος θα κερδίσει. Ξεκάθαρα για το αποτέλεσμα. Δεν μας ένοιαζε πώς θα το βάλει.

Ας ήταν ο Ζίβκο Ζίβκοβιτς από τον πάγκο ή ο εκτός αποστολής, αλλά να κερδίσουμε.

Από το σφύριγμα της λήξης ήμουν έτοιμος να μπω μέσα. Και το είπα σ' έναν σεκιουριτά:

"Σφυρίζει και μπαίνω μέσα. Σαν σκυλί να με δέσεις εδώ δεν με κρατάς.

Μπαίνω μέσα πανηγυρίσουμε, στα αποδυτήρια χαμός παρά την ένταση στη φυσούνα. Να σου πω την αλήθεια, ακόμη δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τι έχουμε πετύχει.

Πρωτάθλημα θα ξαναπάρουμε, άλλα πόσο πιθανό μπορεί να είναι να παίξουμε τρία ντέρμπι στη σειρά στην Τούμπα και να κρίνεται στον Άρη το πρωτάθλημα; Καλύτερα δεν γινόταν.

Για την ώρα πάντως εγώ δεν έχω συνειδητοποιήσει τι έχουμε κάνει.

Το πάρτι που έγινε για την κατάκτηση του πρωταθλήματος, που ήταν υπέροχο καθώς ήμασταν όλοι μαζί με τις οικογένειές μας, με όλο το επιτελείο κι όλα τα παιδιά που δούλεψαν για αυτό όλη τη χρονιά -και τα οποία τα ευχαριστώ από το πρώτο μέχρι το τελευταίο- αυτό που ζήσαμε δεν υπάρχει.

Στην ομιλία που έκανε ο Ιβάν Σαββίδης είχα μουδιάσει.

Μόνο αυτό που άκουσα εγώ είχα "κλείσει", γέμισα μέσα μου και δεν χρειαζόμουν κάτι άλλο.

Μου ήταν αρκετό να σκέφτομαι ότι τα παιδιά μου, αν δεν είμαι εγώ στον ΠΑΟΚ, θα έχουνε κάτι τέτοιο να βλέπουν και να λένε για τον πατέρα τους.

Τόσο ιστορική ήταν αυτή η βραδιά της Κυριακής και κάποια στιγμή θα το καταλάβουμε όλοι μας.

Η χρονιά για μας ξεκίνησε πολύ νωρίς και με πολύ σημαντικά παιχνίδια από την αρχή της. Στα ευρωπαϊκά δεν υπήρχε το παραμικρό περιθώριο να χάσεις. Αν έχανες ένα παιχνίδι χανόσουν.

Σκέψου πόσο καταστροφικό θα ήταν να είχαμε χάσει κι αποκλειστεί από την Μπεϊτάρ. Κάνεις 0-0 εδώ κι ακούς κι αποδοκιμασίες, γιατί ο κόσμος βλέπει ότι η ομάδα δεν τραβάει.

Μην ξεχνάς ότι κάναμε προετοιμασία με ένα ρόστερ από το οποίο πολλά παιδιά δεν είναι τώρα στην ομάδα.

Όμως όσοι ξεκινήσαμε κι όσα παιδιά ήρθαν μετά ή αυτά τα παιδιά που έφυγαν, το πιστεύαμε από νωρίς ότι μπορούμε να πετύχουμε μεγάλα πράγματα.

Από την πρώτη προπόνηση μέχρι και το παιχνίδι στον Άρη. Και δημιουργήσαμε μια νοοτροπία, mentality την λέει ο προπονητής, που ήταν πολύ δυνατή και είχε χαρακτήρα ΠΑΟΚ.

Μπαίνεις και τα δίνεις όλα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό και ό,τι γίνει.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο τελευταίο παιχνίδι την Κυριακή να πάρουμε ότι αυτό που αξίζαμε..

Αυτό που ζήσαμε το βράδυ της Κυριακής σε όλη τη διαδρομή από το γήπεδο του Άρη στην Τούμπα, τη φιέστα και στη συνέχεια στον Λευκό Πύργο και το ξενοδοχείο ήταν για μένα ανεπανάληπτο.

Στη φιέστα για το αήττητο πρωτάθλημα που ήταν μεγαλειώδες ήμουν με τα παιδιά που κουβαλούσαμε τις σημαίες.

Αυτό που έζησα την Κυριακή με τόσες χιλιάδες κόσμο να περιμένει στην Τούμπα για να αποθεώσει την ομάδα ήταν για μένα συγκλονιστικό και δυσκολεύομαι να το περιγράψω.

Ελπίζω να με αξιώσει ο Θεός να ζήσω παρόμοιες στιγμές στο μέλλον.

Έμαθα όσα είχε πει το καλοκαίρι ο Λουτσέσκου για τον δανεισμό που δεν δέχθηκα. Μου την είχε βγάλει την συνέντευξη που έδωσε στο SPORT24 και την είδα. Σίγουρα ο προπονητής είχε τους λόγους του.

Η αλήθεια είναι ότι είναι μεγάλη ιστορία. Ήταν μετά τον τραυματισμό μου στο γόνατο που ήταν δύσκολος και με κράτησε καιρό έξω.

Δεν είναι καθόλου εύκολο να επιστρέψει κανείς στην κατάσταση που ήταν πριν από έναν τέτοιο τραυματισμό.

Είχα μια συζήτηση με τον Ζοζέ Μπότο, τον αθλητικό διευθυντή που ήταν τότε στον ΠΑΟΚ.

Από την πλευρά μου είχα κάποιες ομάδες που θέλανε να με πάρουν ως δανεικό κι ήθελα εγώ να είμαι αυτός που θα κάνει την τελική επιλογή. Αυτό ήθελα εγώ.

Για μένα δεν είχε σημασία αν η ομάδα που θα πήγαινα θα ήταν καλή ή κακή.

Για μένα σε εκείνη την κατάσταση το σημαντικό ήταν να είναι μια ομάδα με υγεία που θα μου έδινε την ευκαιρία να πάρω παιχνίδια. Αυτό χρειαζόμουν εγώ σαν παίκτης.

Έτσι ξεκίνησε μια ιστορία με τον Μπότο που ήθελε να με στείλει δανεικό στη Φαμαλικάο.

Πηγαίνω στο γραφείο του προπονητή και του εξηγώ ότι ο Μπότο θέλει να πάω στην Φαμαλικάο, αλλά έχω και εγώ δικές μου επιλογές και δεν θέλω να πάω στην Πορτογαλία.

Ο προπονητής μού είπε ότι θα είναι καλό για μένα να συνεχίσω στη Φαμαλικάο, αλλά εγώ επέμενα.

Ξέρεις γιατί; Αν πάω στην Πορτογαλία, την Τουρκία την Αυστρία θέλω να είναι δική μου επιλογή.

Γιατί δεν είναι πάντα καλός ένας δανεισμός, έχει και τα άσχημά του. Σκέψου να πάω σε μια μικρομεσαία ομάδα και να μην παίξω κιόλας. Θα είναι τρεις χειρότερα για μένα.

Φεύγεις από μια μεγάλη ομάδα όπως είναι ο ΠΑΟΚ για να πας στην Φαμαλικάο, που δεν είναι ΠΑΟΚ. Κι αν δεν παίξεις, πώς θα επιστρέψεις από εκεί; Υπήρχε για μένα μεγάλο ρίσκο.

Δεν σου κρύβω ότι όσα είπε ο προπονητής στη συνέντευξη στο SPORT24 με πείραξαν

Με επηρέασαν ιδιαίτερα τον πρώτο καιρό που ήμουν εκτός κι έβλεπα κι εγώ ότι δεν ήμουν αυτός που έπρεπε να είμαι ή καλύτερα αυτός που ήμουν πριν από τον τραυματισμό μου. Ψέματα δεν μπορώ να πω.

Από την άλλη όμως, με ξύπνησαν. Είπα μέσα μου ότι κάνω κι εγώ κάπου λάθος και πρέπει να το γυρίσω.

Είχα μεγάλη βοήθεια από την οικογένειά μου και τους δικούς μου ανθρώπους.

Είναι δύσκολο να επιστρέφεις από έναν τραυματισμό. Αναρωτιέσαι και λες "εγώ ήμουν βασικός, πώς γίνεται τώρα να είμαι εκτός αποστολής;". Κάτι πάει λάθος.

Αυτός αποφασίζει με βάση όσα βλέπει στην προπόνηση. Σίγουρα κάθε προπονητής έχει τα δικά του μάτια.

Μπορεί σε κάποιον να αρέσεις και σε κάποιον άλλον όχι. Αν όμως, τα έκανες εσύ όλα τέλεια, κανείς δεν μπορεί να σε αφήσει εκτός αποστολής.

Όπως επίσης, είναι αλήθεια ότι με πήρε κι από κάτω. Πέρασα και μια τέτοια περίοδο.

Ήμουν στεναχωρημένος, κατσουφιασμένος, αλλά είναι μέχρι να γίνει το... κλικ και να πεις "μέχρι εδώ, τώρα πρέπει να γυρίσω".

Η ζωή μας είναι το ποδόσφαιρο και δεν μπορείς να τα αφήνεις όλα στην τύχη και να τα περιμένεις να πέσουν από τον ουρανό.

Ο Ραζβάν Λουτσέσκου είναι ένας προπονητής που δουλεύει πολύ για τη ψυχολογία των ποδοσφαιριστών του και την νοοτροπία που πρέπει να έχει η ομάδα του.

Τους στηρίζει όλους και μου στάθηκε κι εμένα πολύ σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους μου μετά τον χαμό του πατέρα μου.

Πολλές φορές οι αριθμοί λένε πολλά. Μόνο τυχαίες δεν είναι οι επιδόσεις στην επίθεση, στην άμυνα κι όλες οι εμφανίσεις που έχουμε κάνει.

Ήταν λογικό να υπάρξει κι αγωνιστική κοιλιά στη διάρκεια της χρονιάς, αλλά το θέμα είναι πώς θα αντιδράσεις όταν αυτή θα εμφανιστεί.

Σε κάθε προπόνηση, σε κάθε αγώνα χτίζαμε τη νοοτροπία του πρωταθλητή, τη νοοτροπία του ΠΑΟΚ και στο τέλος τη νοοτροπία του πρωταθλητή ΠΑΟΚ.

Γι' αυτό και φτάσαμε σήμερα εδώ και κουβεντιάζουμε για τον τίτλο που κατακτήσαμε.

Υπήρξαν σκαμπανεβάσματα, καμία από τις μεγάλες ομάδες δεν μπορούσε να αποφύγει. Εμείς είχαμε κάποια αποτελέσματα που δεν τα θέλαμε, όπως για παράδειγμα απέναντι στην Μπριζ.

Μια πολύ καλή ομάδα. Μια τρομερή ομάδα που κέρδισε τον σεβασμό μας, γιατί έπαιξε πολύ καλό ποδόσφαιρο.

Στο τέλος του αγώνα στην Τούμπα ο κόσμος μάς χειροκρότησε στο γήπεδο, γιατί είδε ότι τα δώσαμε όλα απέναντι σε μια ομάδα που στα δυο μεταξύ μας παιχνίδια ήταν καλύτερη.

Μας επηρέασε ο αποκλεισμός, γιατί η αλήθεια είναι ότι η κλήρωση θεωρήθηκε σχετικά πιο βατή, υπό την έννοια ότι δεν βρέθηκε κάποιο μεγαθήριο στον δρόμο μας.

Δεν είχαμε εμείς την Άστον Βίλα, που τελικά την απέκλεισε ο Ολυμπιακός, ή τη Φενέρ. Μπορεί να ακούγεται κάπως παράξενο αλλά απέναντι στην Μπριζ λες 'εδώ είμαστε' και σκέφτεσαι ότι μπορείς να φτάσεις μέχρι τέρμα

Όπως φάνηκε όμως, δεν έχουν σημασία τα ονόματα. Δεν έχει σημασία αν είναι η Κλαμπ Μπριζ ή η Μπαρτσελόνα, αλλά αν στο παιχνίδι είναι καλύτερη ή όχι από εσένα.

Όμως η Μπριζ σε αυτά τα δυο παιχνίδια ήταν καλύτερη από εμάς. Δεν λέω ότι ήταν Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά η αλήθεια είναι ότι φάνηκε καλύτερη από εμάς.

Κι εντός ομάδας, όπου ποτέ δεν λέμε ψέματα, παραδεχθήκαμε ότι τη στιγμή που τους αντιμετωπίσαμε οι Βέλγοι φάνηκαν πιο δυνατοί από εμάς.

Με τον Κουλιεράκη δεν είχαμε βρεθεί ταυτόχρονα σε κάποια από τις ηλικιακές ομάδες των ακαδημιών. Όταν ήμουν στην Κ-19, ερχόταν σε κάποιες προπονήσεις.

Τον είχα δει πολλές φορές από κοντά. Έχω άπειρο σεβασμό και για τον "Κούλιε", γιατί είναι ένα εξαιρετικό παιδί που δουλεύει σκληρά.

Δεν γίνεται χωρίς δουλειά να κάνεις την χρονιά που έκανε φέτος. Το ίδιο ισχύει για όλα τα παιδιά.

Να ξέρουν όλοι ότι μπορεί να αγωνιζόμαστε στην ίδια θέση, αλλά μεταξύ μας υπάρχει μια πολύ καλή σχέση.

Στους πανηγυρισμούς μάλιστα, ο ένας φώναζε συνθήματα για τον άλλο.

Οι συγκυρίες δεν του το επέτρεψαν. Με τη χρονιά που έχει κάνει δείχνει ότι μπορεί να φτάσει πολύ ψηλά. Μακάρι να μείνει και να τον έχουμε στην ομάδα καιρό ακόμη, αλλά με αυτά που έχει πετύχει φέτος και με τις εμφανίσεις δεν είναι θα είναι εύκολο.

Από την άλλη, ο Κεντζιόρα, μια καθαρά ποδοσφαιρική ιστορία. Βλέπεις την περυσινή χρονιά, τη μισή Τούμπα σε κάθε του πάσα να μουρμουρίζει και βλέπεις τι έχει κάνει φέτος κι αναρωτιέσαι αν είναι ο ίδιος.

Είναι πολύ καλός ποδοσφαιριστής, έχει κάνει τρομερά πράγματα και βοήθησε πολύ για να φτάσουμε να πάρουμε τον τίτλο.

Ασταμάτητος, παιχνίδι Κυριακή, Τετάρτη, τη μια προπόνηση μετά την άλλη, κι αυτός εκεί. Από μένα τεράστιο respect για τη δουλειά του κι όσα κάνει στο γήπεδο. Κι είναι και εξαιρετικός χαρακτήρας.

Ο Αντρέ ξέρει πόσο τον εκτιμώ. Στο λεωφορείο, στους πανηγυρισμούς και την ώρα που όλος ο κόσμος τον αποθέωνε είπε ότι δεν έχει αποφασίσει αν θα συνεχίσει ή όχι.

"Δεν με ενδιαφέρει τι θα κάνεις" του απάντησα. "Ό,τι κι αν αποφασίσεις, πάλι μέσα στα αποδυτήρια θα είσαι". Τι άλλο μπορεί να συμβεί;

Ένα, τουλάχιστον, νταμπλ, πρωτάθλημα, Κύπελλα, τα σήκωσε και τα κατέβασε. Στο σπίτι του έχει εκατοντάδες μετάλλια, σήκωσε το Euro. Τι άλλο του έχει μείνει να κάνει;

Ο ΠΑΟΚ έχει πολλούς MVP. Θέλετε να τους απαριθμήσουμε; Να πούμε έναν; Νομίζω ότι είναι ο Τάισον.

Αλλά θυμάμαι και την απόκρουση που κάνει ο Κοτάρσκι στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό και του βγάζω το καπέλο.

Είναι τρελό αυτό που κάνει. Ο άνθρωπος είναι μάγος. Δεν ξέρω τι μαγικά γίνανε και τον έφεραν εδώ, αλλά είναι μάγος.

Με τα πόδια θες, στην εστία θες, τετ α τετ θες; Τα έχει όλα. Δεν ξέρω πόσο θα μείνει, αν θα μείνει, αλλά είναι τερματοφύλακας του υψηλότερου επιπέδου.

Η ομάδα έχει πολλούς MVP και τον Κούλιε θα έλεγα και τον Ντέλια θα έλεγα και τον Ζίβκοβιτς θα έλεγα.

Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις κανέναν κι από τα άλλα παιδιά δεν θέλω να αδικήσω κάποιον.

Ο καθένας από τους παίκτες είτε είχε μια, είτε 200 συμμετοχές ήταν κι αυτός σημαντικός και μακάρι να μην φύγει κανένας για να ζήσουμε και του χρόνου μια σεζόν σαν την φετινή.

Πώς έχασα την κατάκτηση του Κυπέλλου το 2021; Πονεμένη ιστορία. Η ομάδα συνηθίζει πριν από τους τελικούς να κάνει τραπέζι.

Βγαίνουμε λοιπόν, όλοι μαζί έξω και πριν ακόμη επιστρέψω στο σπίτι, χτυπά το τηλέφωνο κι είναι ο Χρήστος Καρυπίδης.

Σκέφτομαι αυτό δεν είναι για καλό. "Δεν μπορείς να παίξεις, έχεις covid. Μέσα στο σπίτι 14 ημέρες" μου λέει. "Τι covid μου λες ρε Χρήστο. Όλη τη ζωή μου περιμένω να παίξω τελικό και δεν θα παίξω;".

Ξεκινάω τα self test και περιμένω να βγάλει αρνητικό. Κάποια στιγμή βγάζει και τρέχω να κάνω και κανονικό τεστ που ήταν απαραίτητο.

Το ένα βγαίνει αρνητικό, αλλά το δεύτερο ξανά θετικό. Έχω χάσει τη γη κάτω από τα πόδια μου κι είμαι έτοιμος να βουτήξω από το μπαλκόνι από τη στενοχώρια μου.

Μόνος στο σπίτι και βλέπω τον τελικό στην τηλεόραση με τρελό άγχος. Αν το πάρουμε σκέφτομαι θα πάω στην ομάδα να πανηγυρίσω και στέλνω τέτοια μηνύματα στον Καρυπίδη που δεν με αφήνει.

Εν τω μεταξύ έχω συνεννοηθεί με τον Τσιγγάρα να με καλεί με κάμερα να βλέπω τι γίνεται. "Δεν αντέχω" του λέω "να μην είμαι".

Τότε έμενα στην Μητροπόλεως στο κέντρο. Κερδίζει η ομάδα, χαίρομαι άπειρα, σηκώνει κι ο Αντρέ τη φανέλα μου και μου το αφιερώνει κι έχω τρελαθεί.

Βλέπω τα πανηγύρια από το κινητό και τρελαίνομαι ακόμη περισσότερο. Και ξεκινά να πηγαίνει ο κόσμος προς τον Λευκό Πύργο, τους ακούω να πανηγυρίζουν κι εγώ να μην μπορώ να κατέβω.

Με βλέπει ο Αμπέλ Φερέιρα σε κάποια βιντεάκια και με παίρνει μαζί στην προετοιμασία. Λέω εδώ είμαστε όλα ή τίποτα.

Μπαίνω στις προπονήσεις και με βάζει αριστερό μπακ: 'Ρε παιδιά, εγώ γρήγορος δεν είμαι. Άντε να ανέβω την πλευρά, αλλά πώς θα γυρίσω;'

Άντε και γυρίζω δυο φορές. Αν με βάλει 90λεπτο τι κάνω;". Παλεύω όμως, όσο γίνεται, αλλά είμαι στα κόκκινα.

Ωστόσο έρχεται, μου μιλάει κι αρχίζω να πιστεύω περισσότερο ότι θα τα καταφέρω. Πρόβλημα ποτέ δεν δημιούργησα κι ούτε ποτέ θα δημιουργήσω.

Φυσικά και δεν παίζω στα πρώτα παιχνίδια. Έρχεται ένα παιχνίδι με τον ΟΦΗ στο Κύπελλο κι ο Αντρέ με προειδοποιεί.

"Να ξέρεις" μου λέει. "Αν πάει το παιχνίδι καλά θα σε βάλει". "Τι λες ρε Αντρέ; Καλά θα πάει, αλλά σιγά μην με βάλει" απαντάω εγώ.

720w,
960w,
1200w" />

Ξεκινά ο αγώνας. Γίνεται 1-0, γίνεται 2-0, αλλά ο ΟΦΗ μειώνει σε 2-1 . "Πάει" σκέφτομαι εγώ "είχαμε μια ευκαιρία και τώρα τη χάσαμε".

Με σηκώνει για ζέσταμα, βάζουμε κι άλλο γκολ και με βάζει μέσα. Γίνεται μια βαθιά από τον τερματοφύλακα και πιάνω 33 χιλιόμετρα.

Το έβλεπα και το ξανάβλεπα κι έλεγα ότι κάνει λάθος το GPS. Πήγα κέντρο-πίσω σαν τρελός και δεν το πίστευα.

Βέβαια είχα κανονίσει ότι αν κάνω το ντεμπούτο μου σε αυτό το παιχνίδι, ο Βιεϊρίνια θα μου δώσει τη φανέλα του

Βλέπετε πήγαινα στην Τούμπα από μικρός με διαρκείας στη Θύρα 5 και τον Αντρέ τον έβλεπα σαν Θεό".

Επιβεβαιωνει πολλα απο τα οποια εχουμε γραψει τοσους μηνες εδω μεσα.

Και για την αντιμετωπιση και για ολα.

Καλα τους εκανε Γιανναρε!

Ωραίος ο Γιάννης.

Όπως λέει ο @jim, μας επιβεβαιώνει σε πάρα πολλά, που ΜΟΝΟ ΕΔΩ γράφονται.

Κάτοικος Τούμπας θα παραμείνει, όπως όλα δείχνουν, ο Γιάννης Μχαηλίδης καθώς συζητά με τους Θεσσαλονικείς για νέο συμβόλαιο - Άμεσα αναμένονται εξελίξεις.

 

Με βάση το ισχύον συμβόλαιο ο Μιχαηλίδης αμείβεται με 370.000 ευρώ ετησίως, ενώ έχει και ένα μπόνους συμμετοχής 2.000 ευρώ ανά παιχνίδι, με τους οικονομικούς όρους προφανώς να διαφοροποιούνται στο νέο συμβόλαιο. 

Εννοειται!

Και θα πρεπει να παρει και παραπανω παιχνιδια φετος.

Να παραμείνει σε ανοδική τροχιά, με κίνητρο, σωστή διαχείριση και ανεβασμένη ψυχολογία.

Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ ανακοινώνει την επέκταση της συνεργασίας της με τον Γιάννη Μιχαηλίδη μέχρι τις 30.06 του 2027.

Και επισημα!

Άντε γερά Γιάνναρε. Φέτος να είναι η χρονιά που θα κάνεις το μεγάλο come back και μαζί με τον Κούλιε, να είστε οι πυλώνες της άμυνας στα στόπερ.

Περασε δυσκολα, σηκωθηκε, παλεψε και δικαιωθηκε.

Θελω να πιστευω οτι θα ειναι η δευτερη επιλογη στο ροτεισον!

Δεν μου αρεσε καθολου.

 «Πρέπει να τελειώνουμε τα ματς νωρίς»

Δεν μου αρεσε καθολου!!!!

ΣΥΝΕΛΘΕ!!

Πάρα πολύ κακό παιχνίδι. Αντί να αρπάξει την ευκαιρία, τώρα που έφυγε ο Κουλιεράκης, φαίνεται να την πετάει στα ''σκουπίδια''.

Έδειξε απόλυτη έλλειψη συγκέντρωσης και σοβαρότητας και με αρκετά συνεχόμενα αβίαστα λάθη. Πρέπει όντως να συνέλθει.